Erti

  luty to ostatni miesiąc w naszym kalendarzu. nasz team, pod wodzą Tornike, instaluje na stoku przedostatnią grupę, rodzinną tym razem, wielopokoleniową. i wszyscy latają. dla mnie narty to rzecz obca więc z niecierpliwością czekam na swoją kolej. czekam również na marzec, wszyscy czekamy i czekają na nas. ogniska górskich gościńców pora zamienić na domowe, przynajmniej na chwilę. od kwietnia ruszam z wami ja, za kierownicą Irakli, a ci, co się z nami wybiorą, na pewno zobaczą jeszcze śnieg. 

 żeby nie ufać zbytnio przypadkowi, wybieram się w marcu również do Armenii. nie autem, nie szosą, widoki i przestrzenie zostawię sobie na później, by odbierać je pierwszy raz razem z tobą, dzielić się tym w ciszy, takiej samej, jaka zapada zawsze, gdy wjeżdżamy do Ateni albo Tmogvi. polecę ormiańskimi liniami do stolicy, obejrzę kilka hoteli, porozmawiam z właścicielami, wybiorę dwa albo trzy, bo zawsze trzeba mieć plan be. wieczorem restauracja, poszukam klimatycznego miejsca z lokalnymi przysmakami, obowiązkowo z khorovats i areni, z muzyką w tle. muzyka jest ważna.