Erti

  jeszcze przez miesiąc nasze zimówki będą spędzały Davitowi sen z powiek, czasami bardzo dosłownie - najgorsze dla naszych chłopaków jest właśnie wczesnoporanne wstawanie. pisząc to, śmieję się trochę, na wspomnienie opowieści z Gudauri, o tym, jak nasi uczestnicy narty na nogach posiadali aż dwa razy )) wspólnie i w porozumieniu przemianowali narciarski, ex definitione, wyjazd na komsumpcyjno-degustacyjny, w gronie naszych znajomych z Kazbegi. było chodzenie wśród gór i morsowanie stopami w kwaśniej wodzie, było parzenie kawy w piasku - bez użycia tygla )) i słodzenie zupełnie innej kawy solą. były zimowe ogniska pod cerkwią, z okazji święta patrona naszej wioski i wystrzałowy (również dosłownie) Stary Nowy Rok. nikt nie płakał bez nart i z tego, co wiem, narty też za nikim nie tęskniły ))

 dopiero styczeń a ja już planuję kolejne wyprawy. zapełniają się grupy na kwiecień i maj i podoba mi się to przeczucie, że trafiłam na fajnych ludzi. kontakt jest niewymuszony, naturalny, jak wtedy, kiedy spotykasz ludzi z bagażem doświadczeń i rozumiecie się wpół słowa. lubię ten stan, kiedy drobiazgi przestają mieć znaczenie, i kiedy zamiast postawy roszczeniowej czujesz, że innym też zależy, żeby tobie było fajnie, że ktoś ma na uwadze twoje samopoczucie. rozmawiam z kierowcą i śmieję się do telefonu, chociaż piszemy i wiem, że mnie nie widzi, ale znamy się dobrze i ustalamy, co jest najważniejsze w aucie - muzyka. na tym polegają więzi.  w marcu jadę na objazd dróg. sama, przy okazji czekają na mnie urzędowe sprawy, nie pozwalają o sobie zapomnieć i muszę nadrobić to, czego w zeszłym roku nie miałam czasu poukładać. waham się między pomysłem zabrania kogoś a samotną wyprawą. nie wiem, czego chcę, choć chyba nie chcę być sama w moje urodziny. mogę zamknąć oczy i pozwolić s...